جملات کره ای اغلب دارای دو الگو هستند:

1- فاعل + فعل (نهاد + گزاره)

2 – فاعل + مفعول + فعل (گزاره)

مثل این مثالها:

 کارول میرود.     .캐럴이 가요

گزاره  +   نهاد

کارول میخوابد.    .캐럴이 자요

گزاره   +   نهاد

اریک سیب را میخورد.    .에릭이 사괴를 먹어요

گزاره  +  مفعول  +  نهاد

 اریک در کتابخوانه کتاب میخواند.     .에릭이 도서관에서 책을 읽어요

گزاره  +  مفعول +   اسم مکان  +  نهاد  


در کره ای پدیده هایی بنام نشانگر های اسمی وجود دارن.

این نشانگرها نقش اسم های مختلف در جمله رو مشخص میکنن یا درباره رابطه اون اسم با اجزای دیگر جمله توضیح میدن.

برای مثال بعد از فاعل در جمله از نشانگر دو فرمی 이 / 가 استفاده میشه تا نقش فاعلی اسم نشون داده بشه.

بعد از مفعول جمله از نشانگر دو فرمی دیگر،  을 / 를   استفاده میشه تا نشون بده که فعل جمله داره بروی این اسم انجام میشه.

بعد از یه قید یا عبارت قیدی هم میشه از نشانگرهایی مثل   에 / 에게 استفاده کرد که نقش ویژه اون قید یا عبارت قیدی مشخص بشه.

.에릭 사괴 먹어요

 مفعول      فاعل       

.에릭 도서관에서 책 읽어요

مفعول  اسم مکان            فاعل      

در حالیکه جایگاه فعل (گزاره ) همیشه ثابت و در پایان جمله است، اما ترتیب بقیه اجزای جمله مثل فاعلها، مفعول ها، قیدها و عبارتهای قیدی بسته به نیت گوینده تغییر میکنه. اما صرف نظر از اینکه هر جزء در کجای جمله قرار بگیره، به دلیل وجود نشانگرها، نقش اونها همیشه ثابت و قابل تشخیصه.

سیب را اریک میخورد.     .사과 에릭 먹어요

 کتاب را در کتابخانه اریک میخواند.      .책 도서관에서 에릭 읽어요

به علاوه، هروقت فاعل جمله به وضوح از مفهوم صحبت قابل تشخیص باشه، میتونه در گفتار حذف بشه.  

    اریک چیکار میکنه؟                        ?A: 에릭이 뭐 해요
سیب میخوره.                  (에릭이) .B: 사고를 먹이요
 
کجا میری؟                                      ?A: 어디에 가요

به مدرسه میرم.                                 .B:학교에 가요

در این جملات همونطور که مشاهده میشه، فاعل جملات حذف شدن چون براحتی از مفهوم جمله قابل تشخیص هستن.